Recensies
Recensie uit Zij aan Zij, juni 2009
Anneke van Wolfswinkel
Het nieuwe boek van Adriënne Nijssen van wie Dansen op de waterlijn in 2007 verkozen werd tot Beste Nederlandse Lesbische Boek Ooit, begint in een eetcafé. Twee vrouwen, allebei aan een eigen tafeltje, wachten daar op hun date. Ze kennen elkaar, maar spreken de ander niet aan. Wel denken ze alle twee terug aan hoe hun vriendschap ooit begon.
Nijssen bouwt het verhaal knap op. In ieder hoofdstuk kruipt ze in de huid van een ander personage, niet alleen van de twee hoofdpersonen Yvonne en Daniëlle, maar ook van zussen, ouders, collega's. Zelfs de ober krijgt een stem. Ook springt de auteur steeds heen en weer in de tijd, waardoor langzaam maar zeker steeds meer puzzelstukjes op hun plaats vallen en duidelijk wordt waardoor de grote verwijdering tussen beide dames is ontstaan.
Yvonne is een knappe verschijning en overal waar ze komt worden mensen onrustig of ronduit verliefd, Haar jongere collega Daniëlle raakt in haar ban, Daniëlle's broertje vraagt Yvonne zelfs ten huwelijk en haar baas koestert een heimelijk verlangen naar haar. Yvonne zelf voelt zich aangetrokken tot vrouwen, maar aarzelt aanvankelijk om daar aan toe te geven. Ze wil zich niet in een hokje laten stoppen - hetero, lesbisch of biseksueel - en zegt van zichzelf: 'Ik ben een mens die van mensen houdt.'
Als Yvonne liefdesrelaties aangaat met anderen - met de kunstliefhebber Dexter of later met haar grote liefde Sarah - kan haar collega Daniëlle daar moeilijk mee omgaan. Zij wil haar bijzondere vriendin voor zichzelf houden en wordt verteerd door jaloezie. Het kind dat ze met haar vriend krijgt, vernoemt ze zelfs naar Yvonne en zichzelf, als bewijs van hun liefde voor elkaar.
Nijssen laat in dit boek heel mooi zien dat de wereld ingewikkelder in elkaar zit dan twee strikt gescheiden kampen: hetero- of homoseksueel. Tussen vrouwen kunnen de grenzen tussen vriendschap en liefde zomaar vervagen, en ze kunnen uit angst of gemakzucht met een man trouwen terwijl ze eigenlijk verlangen naar een vrouw,
Jammer is dat het boek halverwege wat lijkt in te zakken. Het verhaal dat de auteur zo zorgvuldig opbouwt, wordt wat vlakker en aan het eind komt de plot - waar een paar verrassende wendingen in zitten - wat moeizaam tot de ontknoping. Maar goed, het is een lekker onderhoudend leesboek, de personages blijven je zeker bij en er wordt een mooi, genuanceerd beeld geschetst van de vele vormen die liefde tussen vrouwen kan aannemen.
Recensie Roze Golf Nederland, mei 2009
Remco van Schellen
“Je zult haar vergeten, ooit. Er komt een dag dat je niet aan haar denkt. Vervolgens komt er een dag waarop je merkt dat je al een week niet aan haar hebt gedacht. En daarna een maand, een jaar. Ze wordt een dierbare herinnering.” Sarah heeft geen gelijk gekregen. Het zijn de woorden op pagina 2 van Noem mij maar Maud waarmee het schrijfster Adriënne Nijssen opnieuw lukt om je aan het begin van een boek het verhaal in te trekken. Je wil weten hoe het verder gaat.
Af en toe is Noem mij maar Maud verwarrend. Je krijgt een verhaal redelijk chronologisch verteld uit het gezichtspunt van verschillende mensen. Soms dreigen het wat teveel mensen en bijbehorende emoties te worden. Ik ben even bang de draad kwijt te raken. Maar tegelijkertijd is dat ook het fascinerende van het boek: eenzelfde verhaal uit verschillende gezichtspunten met daardoor in korte tijd verschillende indrukken en gevoelens. Diepe gevoelens van mensen die liefde en haat voor elkaar voelen, maar niet goed weten hoe ze ermee om moeten gaan.
Hoofdpersoon is Yvonne, of Vonnie zoals ze ook wordt genoemd. Yvonne werkt als secretaresse op een notariskantoor. Haar gevoelens in de liefde zijn warrig: ze voelt iets voor Daniëlle, trouwt met Dexter, maar de liefde van haar leven is eigenlijk Eve. Of Sarah, zoals later zal blijken. De andere personen in het boek hebben een even warrig maar interessant gevoelsleven. Het is geen specifiek lesbisch boek, maar de vrouwenliefde speelt wel een hoofdrol. "Iedere keer als ik Eve zag kreeg ik het verlangen haar te beminnen en door haar bemind te worden. Ik wilde haar horen genieten onder mijn verkennende handen. Ik wilde kronkelen van genot onder die van haar. Verder dan dat verlangen kwam ik niet. (…)" Eve heeft het nooit geweten, ze trouwde met haar trainer en kreeg drie dochters met blond haar.
In Noem mij maar Maud zit Adriënne Nijssen in het hoofd van verschillende mensen te roeren. Dat doet ze, net als in haar eerdere boeken, recht op het doel af. En dat maakt dit boek zo prettig om te lezen. Geen overbodige ballast, wel de twijfel van de vrouwelijke gevoelens. En de woede. “Trut” fluister ik. “Ben je nu weer hetero? Is Sarah afgedankt en heb je jezelf schoongepraat door te zeggen dat je een mens bent die van mensen houdt?”
Door het verhaal van Yvonne vanuit verschillende personen te vertellen ontstaat een compleet beeld van een ingewikkeld verhaal. Leuk is dat Nijssen ook gebruik maakt van de gedachten van de ober in het eetcafé waar Yvonne en één van haar vrouwen zonder te spreken een compleet gesprek voeren. Terwijl ze aan twee verschillende tafeltjes zitten. Vraag is wat Nijssen wil met het boek. Op pagina 95 vallen voor mij opeens puzzelstukjes in elkaar. Daarna duurt het nog tot bladzijde 236 voor je weet of het klopt. Da’s goed werk van Nijssen.
Recensie Gaykrant, februari 2009
Sanne van Neerven
Noem mij maar Maud vertelt het verhaal van femme-fatale Yvonne, die mannen en vrouwen voor zich wint tijdens haar zoektocht naar verliefdheid en liefde. Het relaas gaat van start in 2007 en komt via een flashback op een geschiedenis van 33 jaar weer uit in 2008. In die jaren raakt Yvonne bevriend met Daniëlle, die eigenlijk veel meer voor haar voelt. Ook Willem, Linda en Sarah vallen voor Yvonne. Hoewel deze twijfelt over haar geaardheid, trouwt ze met Dexter. Er volgen jaren van jaloezie, trouwerijen, scheidingen, hunkeringen en onuitgesproken gevoelens.
Auteur Adriënne Nijssen schreef met het boek Noem mij maar Maud haar derde roman vanuit elf ik-perspectieven. Elk hoofdstuk kruipt de lezer in de huid van een ander personage, ontdekt wat die denkt en dacht op hetzelfde moment als de andere karakters. Waar je je eerst nog afvraagt wie wie is –en wat de personages met elkaar van doen hebben – wordt dat aan het slot opeens merkwaardig duidelijk.
Adriënne heeft – waarschijnlijk – met opzet (essentiële) informatie weggelaten om de aandacht van de lezer te blijven prikkelen. Ze werkt heel lang, bijna teasend, toe naar een ontknoping: denk je dat je de clue gepresenteerd krijgt, dan springt het verhaal plotseling weer over op een andere ik-persoon in een andere tijd. En ja, zo houdt het ons moeiteloos geboeid tot het verrassende eind.
Recensie NBD/Biblion, januari 2009
Drs. Madelon de Swart
De knappe, roodharige directiesecretaresse Yvonne trekt de aandacht van zowel mannen als vrouwen. Ze is de spil van een notariskantoor en heeft het zo druk dat ze een assistente, Danielle krijgt, met wie ze hecht bevriend raakt. Maar na 23 jaar waarin ze veel meemaken, verbreekt Danielle, die inmiddels getrouwd en moeder van een dochter is en nooit heeft kunnen accepteren dat Yvonne relaties met vrouwen heeft, de vriendschap omdat ze jaloers is op Yvonne's grote liefde Sarah. Nadat Sarah bij een ongeluk is omgekomen, gaat Yvonne chatten op internet onder de naam Maud en komt dan in contact met Libby, die Danielle blijkt te zijn. Van de mbo-docente en journaliste verschenen eerder een verhalenbundel en twee romans. Dansen op de waterlijn werd heel positief besproken, De derde draad' wat minder. In deze derde roman schrijft ze heel herkenbaar over allerlei soorten mensen, vooral vrouwen en hun vaak moeilijke levensweg. Maar doordat het verhaal teveel verwikkelingen heeft die worden verteld door te veel betrokkenen, verdrinkt de plot daarin.
Recensie uit Amarant, kwartaalblad 7152, mei 2008
Aafke Vlaanderen Oldenzeel
Met Noem mij maar Maud laat Adriënne Nijssen wederom zien dat ze een modern, realistisch en begenadigd schrijfster is. Bekend met de ins en outs van het lesbisch leven. De plaatsen die ze noemt bestaan, het is of ze er zelf heeft rondgelopen. De diverse manieren waarop vrouwen met elkaar in contact komen (dansavonden, wandelgroepen en natuurlijk heel prominent via Internet) zijn reëel en van deze tijd. Getrouwde vrouwen, met of zonder kinderen, die op latere leeftijd pas voor hun gevoelens durven of kunnen uitkomen. Vrouwen die hun heimelijke verliefdheid niet kwijt kunnen omdat ze niet weten of de ander op dezelfde manier in het leven staat, laat staan hetzelfde voelt. En vooral die ene grote, allesomvattende liefde, die niet beantwoord wordt of die niet mag of kan zijn. Die liefde die soms allesbepalend is voor het verdere verloop van iemands leven, die nooit vergeten wordt of losgelaten kan worden.
Noem mij maar Maud is een vlot geschreven roman. Knap hoe Adriënne de tijdslijn heeft verweven door het verhaal heen, ik heb af en toe even terug moeten bladeren om de chronologische volgorde weer op te pikken, maar alles klopt. Het taalgebruik is heel toegankelijk en de lotgevallen van de personages zijn voor velen heel herkenbaar. Een heerlijk boek waar je zo ‘in’ zit en dat veel te snel uit is!
Recensie Lesbischlezen.nl, oktober 2008
Jet Valk
Dit boek heb ik in een ruk uitgelezen. Toen ik het net binnen had zat ik toevallig en per ongeluk op Hyves met Adriënne te kwekken over haar nieuwe boek. Ze vroeg waar ik was. Ik vertelde haar dat ik in de trein van Den Haag naar Rotterdam tijdens de spits 55 pagina's had uitgelezen. Zo snel ben ik nooit. Ik weeg en wik de woorden normaliter. Ze moest erom lachen, daar ik ook de plaats duidde waar ik me bevond, ze bedoelde waar ik was in het boek...
Noem mij maar Maud is heel herkenbaar. Ook ik was ooit verliefd op een heel erg mooie onbereikbare dame die er ineens met een man vantussen ging. Gelukkig kwam ook dat later weer goed voor vrouwenland. Wat ik het mooiste vind aan het boek is het prachtige eind: niet zoetsappig, niks niet eind goed al goed, maar klaar voor het verdere leven… Laat Adriënne maar gauw aan haar nieuwe boek beginnen!