Kauwgum
Eerste schooldag. Ik miste haar naam op de lijst van tweedejaars leerlingen. Ze zou toch niet gestopt zijn? Ik had bij wijze van spreke nog nooit een leerling gemotiveerder aan de opleiding zien beginnen. En tja, dat een en ander niet vlekkeloos verliep wilde toch niet zeggen dat ze dan de moed maar helemaal op moest geven. Ik had natuurlijk even kunnen navragen wat er met haar was gebeurd. Op de een of andere manier kwam het daar niet van.
De eerste lesdag na de introductie stond ik met een collega tegen kwart voor elf even buiten. Sigaretje uiteraard, voor het weer hoefde je het niet te doen. Een groepje leerlingen kwam eveneens het plein op. Voor mij onbekende gezichten, waarschijnlijk eerstejaars. En wie liep daar tussen. Precies, Iris. Nonchalant stak ze haar hand op, zonderde zich daarna van het groepje af, ging alleen op een muurtje zitten en maakte veelvuldig gebruik van haar mobieltje. De dagen daarna herhaalde dit tafereel zich regelmatig. Hoewel ik graag had willen weten waarom ze opnieuw aan de opleiding begonnen was zocht ik haar niet op.
Zij deed dat echter wel toen ik op een dag alleen een sigaretje stond te roken.
"He juffie, hoe is het er mee?" vroeg ze stoer.
Ik grinnikte. Een vrij normale openingszin maar haar hele houding blaakte nou niet bepaald van zelfvertrouwen. Ik vertelde kort dat het me goed ging en gaf vervolgens aan dat ik reuze geïnteresseerd was om haar verhaal te horen.
"Het gaat wel hoor. Ik ben maar overnieuw begonnen, ik miste toch de basis wel geloof ik," ratelde ze in een zin door.
Daarmee had ik het antwoord op mijn vraag.
"Heel slim van je Iris", zei ik haar, "Zonder basiskennis blijf je drie jaar achter jezelf aan lopen. En zeg nou zelf, wat is nou een jaar op een mensenleven?"
Ze was even stil.
"Maar toch is het maar niks hoor juf, zo’n nieuwe klas en vooral dat ik geen les meer van u krijg."
"Ik kan me niet voorstellen dat mijn collega’s het niet even goed of zelfs beter doen", gaf ik haar ten antwoord.
Daar was ze het duidelijk niet mee eens. Oh, inhoudelijk was er weinig verschil, maar het was zo anders hé.
"Echt, ik mis u!", zei ze hartstochtelijk.
Tegen dat soort opmerkingen ben ik niet opgewassen, ik maakte me zo snel mogelijk uit de voeten en meed haar de dagen daarna in pauzes.
Maar Iris was vasthoudend, een paar weken later sprak ze me weer aan.
"Geschrokken juf, dat ik u mis?"
Midden in de roos, ik liet echter niets merken.
"Voor mij is het alleen maar een argument om extra hard te werken om volgend jaar weer les van u te krijgen," ging ze verder.
"Mooi, en dan zo snel mogelijk door naar de derde", was het enige wat ik uit kon brengen.
"Hier", zei ze en voor ik het wist liet ze een paar kauwgumpjes in de zak van mijn colbertje glijden. "Voor vanavond, denkt u tenminste nog eens aan me."
En weg was ze.
Tijdens de avondlessen had ik het te druk om aan überhaupt aan iets of iemand te denken en het voorval zakte naar de achtergrond. Iris begon aardig te integreren in haar nieuwe klas, ze zocht me niet meer op, zwaaide alleen vanuit de verte.
Zonder dat ze het wist kon ik een kleine maand later toch niet anders dan haar hartgrondig vervloeken. Toen ik die ochtend het bewuste colbert weer eens aantrok en gewoontegetrouw mijn hand in de zak stak, bleef die hangen op iets kleverigs. Gatver, geen twijfel mogelijk. De kauwgumpjes van Iris.