Adriënne Nijssen

Als Sara aan groene vingers dacht kreeg ze onmiddellijk visioenen van een soort buitenaardse wezens. Met de hulk nog in haar achterhoofd had ze een stevige weerzin ontwikkeld tegen alle menselijk groen. Daar hadden Shrek en de mooie Fiona, die ze toch best aardig vond, niets aan kunnen veranderen.
Al heel lang vegetariër en steeds vaker bezig met bewust eten ging ze sinds een paar maanden regelmatig naar een Eco-winkel. Onbespoten, vers van boeren uit de omgeving, het leek haar allemaal veel beter. Het viel haar echter op dat ze door de rest van het winkelend publiek altijd ietwat misprijzend aangekeken werd. Ja, haar schoenen waren van leer, maar waren hun Birkenstocks dat ook niet? Oké, toegeven, van haar hakken kon wel een paar centimeter af. Maar haar te rode lippenstift had ze toch echt besteld bij Yves Rocher, dierproefvrij. Eigenlijk vond ze die lui vaak helemaal niet aardig.
Op een ochtend, bij een ontbijt van meergranen muesli en een speltboterham met boerenkaas, viel haar oog op een artikel in haar onafscheidelijke Volkskrant. ‘Ecologisch bewuste mensen vaker gemeen, egoïstisch en oneerlijk’ vermeldde de kop.
Dus toch, dacht ze. Ik heb me die blikken niet verbeeld.
Wetenschappers ontdekten dat mensen die zuiver biologische voeding kopen, dit compenseren met egoïstisch en dubieus moreel gedrag. De onderzoekers, Canadese psychologen, lieten de proefpersonen een test met geld doen en daaruit bleek dat groene consumenten minder snel hun geld delen dan degenen die alle soorten producten kopen. Bij proef twee konden de deelnemers hun geldsom verhogen door vals te spelen en te liegen. Opnieuw bleek dat de ‘groene’ mensen hier vaker op in gingen dan de anderen, las Sara.
‘Wil ik eigenlijk zelfs maar lichtgroen zijn?’ vroeg ze zichzelf hardop af.
Toen ze even later ook nog las dat milieuvriendelijke shoppers zes keer zo vaak stelen dan anderen, was ze geschokt. Nooit zouden ze haar nog zien in die winkel. Zooitje ongeregeld met hun witte gezichten en hun raadselachtige glimlach. Dat hele eco-gedoe kon haar gestolen worden. De kwintessens van het artikel was haar duidelijk. Zodra mensen hun goede gedrag publiekelijk ten toon kunnen spreiden, compenseren ze dit op andere vlakken. En zo wilde zij niet worden.
Ze at haar driedubbelrechtsgedraaide yoghurt met muesli, smulde van haar boterham en besefte dat ze die eerlijke smaak niet meer wilden missen. Ze dacht aan de soepgroenten, de tomaten, de uien en de kropsla. Het water liep haar in de mond.
Nog diezelfde middag pakte ze vol overmoed haar katoenen tas, sprong op haar fiets en reed naar de eco-supermarkt. Laat er niet één een blik werpen, dacht ze. Dan dien ik hem of haar van repbliek. Tenslotte heb ik nu de wetenschap achter me, dacht ze strijdlustig terwijl ze binnenstapte.
Tot haar verbazing werd ze glimlachend begroet, een van de winkelende dames deed haar een recept aan de hand. Weer een ander vertelde hoe ze de groentesoep nog lekkerder kon maken en het kaasmeisje gaf haar zelfs een onsje van een nieuwe brandnetelkaas cadeau.
Bij de kassa aangekomen sloeg de twijfel toe. Had ze zich dan toch al die maanden vergist, hadden ze gewoon even de kat uit de boom gekeken. Maar het artikel dan? Dan kon toch geen onzin zijn?
Toen de caissière, anders behoorlijk pinnig, het laatste dubbeltje liet zitten omdat Sara anders niet gepast kon betalen, wist ze het ineens. Ze draaide zich in haar volle lengte om, keek de rij klanten achter haar aan.
‘Vast allemaal een Volkskrantabonnement,’ zei ze zacht maar duidelijk. Waarna ze zich omdraaide en de winkel uitliep. Op de een of andere manier wist ze zeker dat ze in deze supermarkt nooit meer een misprijzende blik of een vervelende opmerking zou krijgen.