Adriënne Nijssen

Het zal zo’n vijftien jaar geleden zijn dat Gwen op een winterdag naar buiten keek. Het was koud, er lag sneeuw en het leven zag er grijs uit. Gwen dacht aan de vorige avond. Met wat vrienden hadden ze haar eenendertigste verjaardag gevierd. Vrienden van Bart, zelf had ze er geen meer. Ze was getrouwd, maar niet gelukkig. Ze had zich er bij neergelegd dat ze tot het einde van haar dagen in dit huis zou wonen en dat niets of niemand haar leven zou kunnen veranderen. Dat de kou van het huis zich tenslotte in haarzelf zou nestelen.

Ze zag een man de straat inkomen, die er duidelijk oosters uitzag. Achter hem huppelde zijn dochtertje in de sneeuw en met een vertraging verscheen zijn vrouw. Althans, daar ging Gwen van uit. Ze bleken de nieuwe bewoners van het lege huis tegenover het hare. Opeens voelde ze zich opgetogen, waarom wist ze niet, maar ze voelde dat het lot hen samen zou brengen.

Dagenlang volgde Gwen de bewegingen van de nieuwe overburen. Langzaam zag ze het huis veranderen. Warme kleuren, diffuus licht, een oase in deze grauwe maanden. Geleidelijk maakte zich een opwinding van haar meester zoals ze die al jaren niet meer kende. Ook nu wist ze niet waarom, het was ook niet belangrijk.

Hoewel de vrouw die eerste dag flink wat meters achter haar man had gelopen, was van enig verschil tijdens de verhuiswerkzaamheden geen sprake. Hij werkte net zo hard als zij. Iets wat Bart nooit gedaan zou hebben. Hij zou trouwens ook niet gewild hebben dat zij haar handen vuil maakte. Voor alles zou hij specialisten laten opdraven, een van zijn vaste gewoontes. Etentjes voor dure collega’s schreef hij op haar conto maar de ingrediënten kwamen van de traiteur. Zelfs de tafelversieringen werden aan huis bezorgd.

Nee, Bart liet niets aan het toeval over, hij bemoeide zich zelfs met haar kleding. Om de twee maanden liet hij een legertje vrouwen opdraven die onder zijn toeziend oog een garderobe samenstelde. Ze had geen idee wat haar kleding kostte, Bart maakte waarschijnlijk het eindbedrag over. Rekeningen of bankafschriften, ze kreeg ze nooit onder ogen. De weinige keren dat ze naar de kapper of schoonheidsspecialiste ging, kreeg ze zijn creditcard mee.

Na drie weken was de verhuizing voltooid. Gwen vond het jammer, het had voor wat afleiding gezorgd. Haar dagen vulden zich weer met troosteloos nietsdoen. Tussen tien en elf kwamen de bezorgers, daarna stond ze in gedachten verzonken voor het raam, las wat op de sofa of luisterde naar muziek. Het ongewone geluid van de deurbel op vrijdagmiddag drong daarom maar langzaam tot haar door.

Als door de bliksem getroffen schoot ze overeind richting voordeur. Een uitgestoken hand, een naam. Chahida. De overbuurvrouw.

Gwen stelde zich voor, liet haar binnen. Huiskamer of keuken? Ze koos voor het laatste. Daar kwam Bart nooit, hij zou het vreemde parfum niet ruiken.

Chahida was de Nederlandse taal niet machtig. Met wat Engelse woorden en veel gebaren maakte ze duidelijk waarvoor ze was gekomen. Vanaf maandag ging ze naar school, Nederlands leren. Of Gwen, Chahida sprak het uit als Guwen, op haar dochter wilde passen. Idir, haar man, had gezien dat zij als enige in deze buurt de hele dag thuis was.

Gwen was compleet overdonderd. Zomaar, op een vrijdagmiddag werd haar een manier aangeboden om te ontsnappen aan haar alledaagse bestaan. Overleggen met Bart was geen optie. Hij zou het nooit goed vinden, zijn vrouw hoefde niet te werken. Ze besloot hem niets zeggen, deze kans met twee handen aan te nemen.

De kleine Zara stal haar hart vanaf het eerste moment. Terwijl Chahida in groepsverband de taal tot zich nam kreeg Zara privé-les. Moeder en dochter waren snelle leerlingen, de gesprekken namen per week in omvang en moeilijkheidsgraad toe. Het onderwijs was wederzijds. Gwen leerde veel over Marokko. De cultuur, de taal, de oude mythen en sagen.

Vanaf de eerste dag hadden Chahida en Idir er op gestaan Gwen te betalen. Ze had geweigerd, uitgelegd dat ze het geld niet nodig had. Geen ontkomen aan. Geen geld, niet werken. Ze glimlachte. Het leek op wat haar moeder haar altijd had voorgehouden. ‘Wie niet werkt zal ook niet eten.’ Ze werkte al jaren niet meer en at er goed van. Ze wilde zo graag een paar uur per dag weg uit dat huis dat ze schoorvoetend had ingestemd met een salaris.

Haar eigen geld, voor het eerst sinds ze Bart haar jawoord gaf. Haar kapitaaltje groeide en groeide. In de lege uren van de middag, als Chahida zelf voor Zara zorgde, fantaseerde ze over de besteding ervan.

Gwen fleurde op. Als Bart al iets merkte hield hij dat voor zich. Op zijn manier genoot hij van haar stralende ogen, haar mond die, hoewel ze nooit veel zei, weer iets te vertellen leek te hebben.

Drie jaar later had Chahida haar niet meer nodig. Zara gelukkig nog wel. Iedere middag haalde Gwen haar op bij de basisschool. Ze dronken thee, brachten de tijd tot Zara’s ouders van hun werk naar huis kwamen, zo aangenaam mogelijk door.

Tegen zessen, Bart arriveerde op zijn vroegst om zeven uur, was er alle tijd voor een praatje met Chahida en Idir. Langzamerhand kende ze deze twee mensen beter dan wie ook. Dankzij hen namen haar fantasieën steeds vastere vormen aan. Ze zou hen missen, alledrie. Maar ze zouden de enigen zijn.

Twee gloednieuwe koffers in de hal. Praktische kleding, al even nieuw. Gwen stond voor het laatst voor het raam van het huis dat ze haatte, keek naar de overkant. Ze zwaaide naar Zara, oud genoeg om zonder oppas thuis te blijven.

Vijftien jaar lang had ze elke euro opgespaard. Vorige week had ze een bankrekening geopend, haar euro’s gedigitaliseerd. Ruim voldoende voor een ticket naar Marokko. Ruim voldoende om, als het nodig was, een jaar lang zonder zorgen te leven. Maar Gwen kende de taal, ze zou gemakkelijk een baan vinden. Het toerisme bood mogelijkheden genoeg.

Zonder om te kijken deed Gwen de deur achter zich dicht. Haar afscheidsbrief voor Bart lag op het tafeltje in de hal. Ze stapte in de gereedstaande taxi. Paspoort, bankpas en een creditcard, meer had ze niet nodig. Over drie uur steeg ze op naar warmer oorden, nooit zou ze het nog koud hebben.

Ze had een lijstje namen; vrienden en familie van Chahida en Idir. Daar kon ze wonen tot ze haar eigen huisje had. Eenmaal gesetteld bleef er maar één ding over. Een vrouw zoeken die op Chahida leek.