Bischierig
Op een regenachtige dag kwam ik haar tegen, Angela. Het moest minstens tien jaar geleden zijn dat ik haar voor het laatst zag, ergens in juni rond de eeuwwisseling. Het was in de tijd dat een schooljaar nog gewoon één jaar duurde en de diploma-uitreiking de feestelijke afsluiting van jaar drie ploeteren was. Van flexibilisering in het onderwijs, vier in- en uitstapmomenten per jaar, had men toen nog nooit gehoord. Als Angela na 2008 was afgestudeerd, had ik vandaag de dag ons laatste moment niet zo gemakkelijk meer voor de geest kunnen halen.
We herkenden elkaar meteen. ‘Ha juffie,’ zei ze. ‘Hoest nou?’
‘Je bent geen spat veranderd Angela,’ antwoordde ik, terwijl ik als altijd moest lachen om haar persoonlijke manier van omgaan met de Nederlandse taal.
‘Oh jawel hoor juffie, ik ben heel veel veranderd. Ik was bijvoorbeeld dat Angela-gedoe zo beu. Na mijn scheiding heb ik ook maar meteen een andere naam aangenomen. Ik heet Ann voortaan, met dubbel n.’
Nog even direct als altijd, constateerde ik in gedachten. Binnen twee seconden wist ik dat ze de afgelopen jaren getrouwd en weer gescheiden was. Waarschijnlijk met én van haar jeugdvriendje, wiens naam mij in de loop der jaren ontschoten was.
‘Ik mis mijn Rikkie nog steeds,’ ging ze verder. ‘Maar ja, hij wilde niet meer. Hij was bang dat als hij nu niet bij me weg ging, dat ie dan de boot zou missen. Van ons veertiende bij mekaar, dertien jaar juffie, stapel was ik op hem. Maar hij wilde wel eens wat anders. Vond dat hij te jong met mij in zee was gegaan en hij wilde me niet bedriegen. Meneer wilde vrij zijn.’
Ik wist niet goed wat ik daarop moest zeggen. Ineens herinnerde ik me Erik weer. Hoe hij slungelig de lange gang in was komen lopen met Angela aan zijn arm. Ze kibbelden, ik hoorde hem vragen of ze hem alsjeblief voor een keer eens gewoon bij zijn naam kon noemen. Hij was dat kinderachtige Rikkie zo beu. Was toen de kiem al gelegd?
Het was overigens helemaal niet nodig dat ik reageerde, ze ratelde maar door. Over een bezoekregeling voor de hond, over haar zus die hem wel kon schieten, over haar moeder die in diezelfde periode voor de tweede keer was gescheiden en hoeveel steun ze aan elkaar hadden. Het leek wel of er geen ander onderwerp bestond.
‘Ik heb trouwens een maand of twee geleden nog aan je moeten denken,’ zei ze ineens. Ik zei niets, keek haar vragend aan.
‘Sinds ik weer alleen ben heb ik me weer in het uitgaansleven gestort. Wat moet je anders? Ze komen niet bij je aanbellen. In die anderhalf jaar heb ik een aardige nieuwe vriendenkring opgebouwd. Nou ja vrienden, het zijn voornamelijk vriendinnen.’
Ze vertelde over die vriendinnen, en tussen de regels door hoorde ik dat ze ondanks alles toch regelmatig eenzaam was. Eens naar de film of funshoppen zat er niet in, het waren voornamelijk kroegvriendschappen. Tot een maand of twee geleden. Ze was met Jolanda bij een discotheek en tegen enen wilden ze naar een nachtclub. In de auto werd Jolanda ineens niet lekker, zodat Ann haar naar huis bracht. Op aanwijzingen van haar vriendin vond ze moeiteloos haar weg in de kronkelige straten van de nieuwbouwwijk. Terug was een ander verhaal. Keer op keer reed ze zich vast en ze had geen idee hoe ze ooit nog uit de wijk kon komen. Op het moment dat ze op een woonerf moedeloos met een stratenplan op haar schoot zat, kwamen er twee jonge mensen naar buiten. Ann aarzelde geen moment. De kans dat ze midden in de nacht nog meer mensen zou treffen was zo goed als nihil.
De jongelui stelden zich voor als Lenny en Dennis en waren bereidwillig genoeg. Waar moest ze heen? Zelf gingen ze naar ‘De Cleyne Cat’, een bekende nachtclub in de buurt. Toen Ann vertelde dat dat ook haar plan was geweest vroegen ze haar meteen of ze mee ging. En dat had ze gedaan.
‘Ik wist toen nog niet dat dat mijn hele leven op zijn kop zou zetten,’ zei ze terwijl ze me aankeek en me haar pakje sigaretten voor hield.
Even stonden we zwijgend te roken. Het leek er op dat Ann enige aanmoediging van mijn kant nodig had om verder te gaan met haar verhaal.
‘Op wat voor manier? Wat was er zo ingrijpend?’ vroeg ik haar dan ook. Meer had ze niet nodig.
‘Het was stikkie gezellig en toen die twee vroegen of ik nog even met ze mee naar huis ging, zei ik gelijk ja. Dat had nog niemand mij de laatste tijd gevraagd.’
Ik zag dat ze bloosde en kreeg al een vermoeden.
‘Tja, en toen ineens vroegen ze of ik zin had in een triootje. Ik hoefde er eigenlijk niet eens heel lang over na te denken. Ik had al maanden geen sex meer gehad en ik was al jaren behoorlijk bischierig.’
Ik barstte in lachen uit om dat laatste woord en herinnerde haar aan haar creativiteit met taal. Ze hielp me snel uit de droom.
‘Een heel normaal woord hoor juf, heb ik niet van mezelf. Tik het maar eens in op Google, je wil niet weten hoeveel hits je krijgt. Minstens tienduizend.’
Alsof die tienduizend hits een excuus waren ging ze met een iets minder rood hoofd verder. In het kort kwam het er op neer dat ze altijd al had willen weten of een vrouw bepaalde dingen misschien beter kan als een man. En of het hetzelfde voelt of dat het misschien intenser is.
‘Nadat Rikkie weg was, had ik wel op bepaalde sites rondgesnuffeld maar je moet er allemaal voor betalen en dat gaat me te ver. Ineens werd het me zo in de schoot geworpen, dan pak je toch die kans. Alleen, nu heb ik wel een probleem.’
‘Vond je het te leuk?’ vroeg ik haar.
‘Nou ja, nee, ja, hoe zal ik het zeggen. Het begon goed maar Lenny bleek toch wel jaloers te zijn als Dennis aan me zat. Dus deed ik extra mijn best haar te verwennen. En dat beviel me wel. Dat beviel me zo goed, dat ik Dennis als een storend element begon te zien. Het is helaas bij die ene keer gebleven. Maar ik heb er wel een echte vriendin aan over gehouden. Ik zie Lenny wel elke week, we gaan winkelen, pikken een bioscoopje, gaan lekker uit eten. Iedere keer zorg ik ervoor dat het gesprek weer over die nacht gaat. Maar Lenny is heel duidelijk, Dennis en zij hebben ontdekt dat het niets voor hen is. Terwijl ik juist graag met haar alleen zou willen afspreken. Lenny wil wel, maar ook weer niet, ze wil haar vriend niet bedriegen.’
‘Dat is toch mooi, Ann. Waar kom je dat nog tegen?’
‘Mooi voor hen ja, maar ik zit er maar mee.’
‘Oké, oké, we hadden het inderdaad over jouw gevoelens. Wat houdt je tegen om naar een vrouwenfeest te gaan en je bischierigheid verder te bevredigen.’
‘Hé juffie, ik ben niet lesbisch hoor. No way. Het is alleen Lenny.’
We stonden nog een minuut of tien bij elkaar, tot ik echt naar mijn afspraak moest. Wat we voor de rest bespraken is me niet bijgebleven.
In de auto kreeg ik haar niet uit mijn gedachten. Angela, behalve haar naam geen spat verandert. Een meid, van goud, maar nog even vasthoudend als altijd. Origineel, open, direct, kieskeurig en trouw. Als ze van je houdt, dan gaat ze je ook voor je of je nou man of vrouw bent. Ik kan niet wachten op de rest van het verhaal en hoop dat het dit keer geen tien jaar duur voor ik haar nog eens tegenkom.