Zondagsrust
Zondag, van oudsher een rustdag. Hoewel de 24-uurseconomie steeds verder oprukt blijf ik vasthouden aan die gedachte. Niet uit religieuze overwegingen, nee, het komt zelfs voor dat ik een paar uur werk op zondag. Omdat ik zaterdag de tijd door mijn vingers liet glijden en dat ene artikel nog af moet. Omdat het weekendtarief wassen en strijken beduidend goedkoper maakt. Omdat het om vrijwilligerswerk gaat. Kortom, redenen genoeg.
Voor mij echter geen koopzondag, geen kluszondag, geen tuinierzondag. In grote lijnen een dag gereserveerd voor familie en vrienden, de zondagavond bij voorkeur voor mij en mijn lief. Lang natafelen, koffie. Af en toe even zappen, meestal op tijd naar bed, al dan niet met een goed boek. Het mag burgerlijk klinken maar niets zo heerlijk dan maandag uitgerust de nieuwe werkweek begroeten.
Het zal een maand of twee geleden zijn dat we beter voor een boek dan voor zappen hadden kunnen kiezen. Wellicht was mijn lief dan niet in de ban van Evita geraakt. Evita, die een niet te stoppen proces op gang bracht. Een programma in twee delen. Daartussen een uur waarin kijkers de gelegenheid krijgen hun stem op de Evita van hun keuze uit te brengen. Een uur dat mijn lief gebruikte om te stemmen en te zappen. Waardoor ze op nog meer ‘niet te missen’ programma’s stuitte. Een zesdelige documentaire over films, gepresenteerd door Jeroen Krabbe. Het leven van koningin Elizabeth in drie delen. En last but not least; Gooise Vrouwen.
Plotseling werd de tot dan toe rustige zondagavond een avond met een uitgekiende timing. Niet te laat en lang eten. Documentaire met Jeroen live bekijken. Evita opnemen in de huiskamer. Tijdens het beluur naar boven om in de slaapkamer Gooise Vrouwen vast te leggen. Snel terug naar beneden om in een acceptabele doorspoelsnelheid alle Evita’s de revue te zien passeren, op het laatste nippertje stemmen en daarna de uitslag live consumeren. Ondertussen niet vergeten de band terug te spoelen voor het opnemen van Elizabeth.
Het werd penibel toen de laatste uitzendingen van Evita tijdens het beluur op internet doorgingen. Maar mijn lief weerde zich dapper, maakte een nieuwe timing en rende een paar keer extra van boven naar beneden.
Natuurlijk had ik zelf zoals gewoonlijk vroeg naar bed kunnen gaan met een boek. Het geluid van een opnemende video haalde me echter keer op keer uit mijn concentratie. Liever keek ik in opperste verbazing toe hoe iemand zich kan ontspannen met zoveel beelden in zo’n strak schema.
Vorige week werd de nieuwe Evita bekend, gisteren het einde van de filmdocumentaire. De zondagsrust is weergekeerd. Hoewel, niet helemaal. Er liggen nog een aantal ongeziene banden. Nee, niet Elizabeth, die bekeken we samen al. Wat er nog wel ligt zijn de Gooise Vrouwen. Alle afleveringen.
Langzaam afkicken dus. Ik gun het haar.
Reacties
Hilda:
Het kan soms inderdaad heel fijn zijn als een serie afgelopen is, hoe leuk hij ook was. Vaste patronen zijn soms erg welkom maar vrijheid om weer alles met je tijd te doen is ook heerlijk. Sinds we een DVD-recorder hebben stapelen de series zich op, ooit gaan we ze wel eens kijken, Evita heb ik gelukkig live gezien. Ik vond het best leuk, mijn lief minder, maar dat was wel goed voor de stapel wasgoed.
Margreet:
In delen iets kijken daar heb ik een hekel aan. Het volgende deel komt altijd als ik geen tijd heb of omdat ik het vergeet. Dus de dvd recorder is een uitkomst. Kijken wanneer je wilt. Het nadeel is dat ik er zo suf van wordt om zolang naar een rechthoekje met licht te kijken. Eigen is het niet weggelegd voor mij. En er zijn zoveel series tegenwoordig. Nee, dan doe ik toch liever wat anders. Inderdaad lezen of met foto's bezig zijn. Het gekke is dat ik met foto's heel lang bezig kan zijn zonder er suf van te worden. Toch kijk ik dan ook naar een vierkant lichtje, de computer.Het is denk ik maar net wat je het meest interessant vind.