Adriënne Nijssen

Zaterdagmiddag, tien voor half twee. Het lijkt alsof ik de enige ben die richting centrum rijdt. Tegenliggers genoeg, dat wel. Haastig fietsen ze, zonder op of om te kijken, naar huis of naar vrienden. Een aantal van hen reeds in oranje outfit.
Als ik het eerste verkeerslicht op het traject passeer, knippert oranje licht me al van verre toe. Diep van binnen moet ik er om lachen. Zou zelfs dat aangepast worden aan de nationale koorts?
De normaal erg drukke stadsring, ligt er nagenoeg verlaten bij. Een enkele stadsbus, een vrouw met een rollator, een moeder met twee kinderen. Ook hier oranje lichten, alsof het aan de verkeersdeelnemers zelf is, te bepalen wie er voorrang heeft. De buschauffeur stopt galant voor de dame met rollator. Mijn ogen vallen bijna uit mijn hoofd van verbazing.
Aangekomen in de meest drukke winkelstraat verwonder ik mij nog meer. Geen rijen fietsen waar je met moeite de jouwe tussen kwijt kunt, geen overvolle trottoirs, geen dodende blikken van shopaholics omdat je je fiets aan de hand meeneemt en zij daar met hun plastic tassen achter blijven hangen. Sterker nog, het is zelfs mogelijk te fietsen in een straat waar dat normaal gesproken tussen half elf en half zes verboden is. Waarom ik toch braaf ga lopen? Laat ik het op de macht der gewoonte houden. Het braafste meisje van de klas, dat heeft zo’n negatieve bijklank.
Het is precies half twee als ik mijn fiets parkeer bij Dixons. Op de Hof, een van de grootste pleinen van de stad, moet het druk zijn. Ik hoor het Wilhelmus terwijl ik twee straten van het plein vandaan ben. Ik raak zelfs even ontroerd.
Als ik mijn fiets op slot gezet heb, ga ik welgemoed de winkel binnen. Ik heb een lijstje meegekregen waarop een aantal inktpatronen voor een Canon printer van het type PIXMA iP3600 die meerdere kleurenpatronen nodig heeft, en ik begin de kleuren op te noemen.
De verkoper is licht geïrriteerd, rukt me het briefje uit handen, pakt vliegensvlug een drietal doosjes, ramt wat op de kassa, en roept dat ik achtenveertig euro af moet rekenen. Al die tijd is zijn oog niet van het scherm van een klein TV-tje op de balie geweest. Maar zo gaat dat niet, ik wil even controleren of het inderdaad de goede inkt is.
‘Geloof me nou maar mevrouwtje, ik heb er verstand van,’ zegt hij, terwijl hij het geld uit mijn portemonnee kijkt.
O, dat mévrouwtje. Hij had al minpunten, maar nu is het helemaal mijn verkoper niet meer. Als de inkt voor mezelf geweest was, was ik afgehaakt. Ik leg twee briefjes van twintig op de balie en begin kleingeld te tellen. Bij zesenveertigvijftig is mijn portemonnee leeg. De twee tientjes moeten terug uit de kassa, het kleingeld eveneens in de portemonnee. Tot overmaat van ramp kan ik mijn pasje niet vinden. Aan zijn houding te zien, drijf ik de verkoper tot wanhoop.
Als ik eindelijk buiten sta, dringt het langzaam tot me door dat mijn anderhalf uur winkelen wel eens op een catastrofe uit kan lopen. Ik, die normaliter op zaterdag vanwege drukte de stad mijd, had gedacht dat winkeliers blij met me zouden zijn. Dit had míjn zaterdagmiddag moeten worden. Ik check de inktpatronen, bel mijn lief om te vragen of die dingen echt zo duur zijn en begeef me vol goede moed naar Xenos.
Goddank, er lopen nog wat klanten. Moeders die met hun kinderen een vaderdagcadeau uitzoeken. Wat er echter niet loopt is personeel. Zeker tien minuten sta ik bij de kassa te wachten tot ik twee potjes tapenade en een fles truffelolie af mag rekenen. Over het braafste meisje van de klas gesproken.
Eenmaal buiten gaat de strooptocht verder, naar de Witte Boekhandel dit keer. Vakantielectuur kopen, een paar ‘feel good’ DVD’s om mee te nemen. Als het tafereel zich voor de derde keer herhaalt, ik de caissière moet wijzen op het feit dat elk tweede boek voor de helft van de prijs is en ik niet eens mag controleren of er ook daadwerkelijk DVD’s in de doosjes zitten, heb ik er schoon genoeg van. Ik geef mezelf een rode kaart, nog voor de rust de wedstrijd uit.
Op de Hof is het stil. Heeft Japan gescoord? Kansen verkeken? Of heeft Nederland nog niet gescoord? Ik hoop op het eerste. Al is het pas de tweede wedstrijd, mij heeft het al lang genoeg geduurd.
Als ik langzaam naar huis fiets, merk ik dat het rust is. Hier en daar staat een eenzame fan op een vuvuzela te blazen, toiletten worden doorgetrokken, verder is het stil.
‘Hé, nu al terug?’ vraagt mijn lief. Of het druk was in de stad, wat ik gekocht heb, de vragen die ze normaal gesproken altijd stelt, laat ze dit keer achterwege. Haar blik is op 22 mannen gericht, waarvan 11 in het oranje.
Ik besluit mijn ergernis niet te delen, wil haar plezier niet vergallen, tenslotte is zij fan. Ik plof naast haar neer, aai ietwat afwezig over haar oranje T-shirt. Ze merkt het niet.
Als ik tien minuten later opsta en het schaaltje op tafel bijvul met rode, witte, blauwe en oranje Smarties en een handjevol in mijn mond steek, is zij degene die me afwezig aankijkt.
’Daar hou jij toch niet van.’
Dat klopt, ik hou er niet van. Maar ja, wat je binnenhoudt moet je opvreten. En dat doe ik dan maar in stijl. Met de nationale kleuren.
Als in de tweede helft dan toch nog het verlossende doelpunt komt en ik gejuich door alle open ramen hoor, laait mijn ergernis weer even op. Het zal wel een achtste finaleplaats worden. Ik pak het speelschema erbij en de ergernis slaat om in een overwinningsgevoel. Maandagmiddag 16.00 uur. Yes, dan mag ik gewoon werken.

Reacties:

Gerda:

Hahahaha. En heerlijk! Je hebt je tijd benut om erover te schrijven ipv je verder te ergeren! Ik heb al heel wat gekookt en wassen weggestreken tijdens de wedstrijden! Het getoeter gaf vanzelf wel aan dat er gescoord werd. Heerlijk om te lezen.

Mariska V.:

Ik ben ook absoluut geen voetbalfan maar ja mijn wederhelft kijkt bijna iedere wedstrijd, dit is het ergste nog niet want straks komt de tour de france er ook nog aan grrrrrrrrrrrr........

Groetjes Mariska

Melanie:

Leuk stukje, en het klinkt heel bekend.

Maaike:

Buiten, liggend op mijn zonnebed, gejuich aanhorend, bedacht ik mij hoe fantastisch het toch zou zijn om gewoon van voetbal te houden en er van te kunnen genieten. Helaas, ook ik deel die passie niet van die andere 15.382.071 Nederlanders. Vanavond lekker strijken idd.