Na anderhalf uur zoeken op een donkere avond in oktober, drie keer bellen met de band die al die tijd op me zat te wachten besloot ik het over een andere boeg te gooien. Tenslotte was grenzen verleggen nog nooit zo gemakkelijk en zeg nou zelf, zoveel tijd kwijt aan zoeken naar het juiste adres is in deze tijd toch niet meer nodig.

Nog diezelfde week schafte ik mij een TomTom aan en doopte die Eva. Wie mij kent weet dat ik liever met een vrouw dan met een man op stap ga terwijl ik een dubbele naam overbodig vind.

Iemand die zich ooit heeft afgevraagd waar de naam TomTom vandaan komt? Ik wel. Een Tom is in het Latijn een deel van een boekwerk, TomTom zijn dus twee delen van een boekwerk. Ik ga er van uit dat ik het hele boek heb en noem haar Eva.

Vanaf het moment dat Eva met me meereed kon ik veel meer afspraken per dag plannen. Moeiteloos van A naar B of C, soms ook D, en vervolgens binnen de kortste keren weer naar huis. Tot op zekere dag Eva geen GPS-signaal ontving. Jeetje, wat nu. Geen idee in welke wijk van de stad ik moest zijn, iets wat ik normaal altijd vooraf vroeg. Kaartlezen is uiteraard ook niet mijn sterkste kant. Als dat zo was geweest was ik nooit verdwaald toch.

Het uitvouwen van een stadsplattegrond in een auto is nooit succesvol, je komt altijd plaats tekort. Toch vond ik al snel de wijk en de bijbehorende straat. Ik plande de route in mijn hoofd en ging welgemoed op weg. Godzijdank begon Eva tegen de tijd dat ik mijn eindbestemming naderde alsnog te praten. Ik werd er blij van en was op tijd.

Geen GPS-ontvangst begon vaker voor te komen. Ik kreeg in de gaten dat het met een bepaalde atmosfeer te maken had. Maar goeie atmosfeer of niet, de plicht roept. Langzaam begon het tot me door te dringen dat ik, die nooit of te nimmer van iemand afhankelijk wil zijn, wel erg afhankelijk van Eva was geworden. Daar moest verandering in komen. En wel nu.

Ik nam me voor Eva alleen nog op de heenweg het werk te laten doen, zelf goed op te letten en de weg naar huis voor eigen rekening te nemen. Ik voelde me bijna gelukkig met dat besluit. Het heft weer in eigen handen.

Een paar weken ging het goed, tot afgelopen dinsdag. Na een inspirerend interview, te sterke koffie en heel lekkere koekjes toog ik huiswaarts en……… verdwaalde.

Terwijl ik langs kleine dorpjes over de Utrechtse heuvelrug reed voelde ik me licht worden. De omgeving, de ontluikende natuur, schapen in het weiland, de rietbedekte boerderijen, prachtig. Met een schok drong het tot me door dat ik het verdwalen gemist had. Want daarmee kom je nog eens ergens. Zoveel moois gezien in mijn leven zonder Eva.

Wees gerust, ze wordt niet afgedankt. Eva mag me brengen waar ik wezen moet. Snelheid is immers het toverwoord vandaag de dag. Maar opletten doe ik niet meer. Na afloop van elk interview blijft deze welbespraakte slimme dame diep in mijn handtas. Vanaf nu rijdt ik op eigen kracht langs straten, lanen en pleinen die mijn richtingsgevoel of mijn intuïtie me zegt te nemen naar mijn nederige stulp terug. Om daar vol van wat ik zag de mooiste artikelen te schrijven.