Zo togen wij richting McDonald. De krappe tien kilometer door de stad kostte ons het dubbele van de gebruikelijke tijd, half Nederland kwam thuis van een dag buiten. Logistiek inzicht was niet Mac’s beste kant bij de aanleg van het restaurant in onze stad. Het parkeerterrein, de aanrijroute, de McDrive, allemaal te krap bemeten voor een stad met 150.000 inwoners én in een jonge kinderrijke wijk. Tussen aankomst en het bemachtigen van een parkeerplaats lag ruim elf minuten. Opgeteld bij de reis door de stad had er thuis al lang een kop verse groentesoep op tafel gestaan. En dat was nog maar het begin.

Eenmaal binnen was de hitte niet te verdragen. Geen tafeltje onbezet, lange rijen voor iedere kassa. Mijn lief, wetende dat ik hier echt niet gelukkig van wordt, sommeerde me naar buiten te gaan, daar een tafeltje voor ons te zoeken. Makkelijker gezegd dan gezegd, ook buiten overvol. Ik mocht aanschuiven bij een dame op leeftijd die met een kleine jongen, ongetwijfeld haar kleinzoon, genoot van een Sunday-ijsje. Het waren de twee meest stille bezoekers zodat ik alle gelegenheid kreeg de plaats des onheils in mij op te nemen. Ondanks dat ik hier al geruime tijd woon had ik er nog nooit een voet gezet.

Evenals zijn ideeën over logistiek deelt meneer Mac de invulling van een gezellig terras niet met mij. Smalle, krap bemeten plaatsen tussen heel veel blik. De meeste ruimte was gereserveerd voor een klimrek in bonte kleuren en een fontein die zijn water in de vorm van de alom bekende M uitspoot. Nu en dan wierp ik een blik naar binnen, zag dat mijn lief hoegenaamd niets dichter bij de counter kwam. Toch kwamen er voortdurend mensen met volle dienbladen, vechtend met de klapdeuren, naar buiten. Om mij heen werd gemopperd over de drukte, de lange wachttijd, de smerige tafeltjes en de vriendelijkheid van het personeel.

Omgekeerd zou ik, als ik meneer Mac was geweest ook heel wat te mopperen gehad hebben over de gasten. Slecht gekleed, zoals te verwachten is van met name de gemiddelde Nederlandse man, zodra de temperatuur boven de twintig graden komt. Veel te korte broeken, veel onverzorgde harige benen, veel foute witte sokken in nog foutere sandalen. Om over de vrouwen maar te zwijgen. Wat te denken van een vrouw van formaat, minimaal cup F, met het volgende opschrift op haar T-shirt: “Ik heb er de kracht niet meer voor”. Made by Gordon! Ik moest me inhouden niet op te staan om haar te ondersteunen. En dan de talloze vrouwen met veel te strakke spijkerbroeken, hun voeten in onmogelijke hooggehakte zomerschoentjes. Of brede onflatteuze gympen onder een geraffineerd rokje. Als ik meneer Mac was, zou ik daar paal en perk aan stellen. Hoewel, als je eten zonder bestek als je hoogste goed hebt, kun je je voor de rest niet veel scrupules veroorloven.

Na ruim drie kwartier (thuis had ik al lang een heerlijke pastaschotel met verse ingrediënten bereid) kwam mijn lief naar buiten. Bezweet, maar met de door haar zo vurig gewenste hamburger en milkshake, voor mij een salade en een flesje water. Oma en kleinzoon waren al lang verleden tijd, dus met de luxe van een tafel voor jezelf aten wij genoeglijk samen. Dat een gesprek bijna onmogelijk werd door het geluid van schreeuwende kinderen en het alarm van een auto waarvan de eigenaar maar niet op kwam dagen, mocht de pret niet drukken.

Juist toen we overwogen naar huis te gaan, kwamen ongevraagd twee dames aan ons tafeltje zitten. Hoogblond, zonnebankbruin, goed gekleed, twee mobieltjes en de sleutel van een Jaguar nonchalant op tafel leggend. Dat beloofde wat. Mijn lief begreep me meteen, haalde koffie. Het maakte de avond enigszins goed. Zonder schaamte namen de dames, die in ‘Gooise vrouwen’, zeker op hun plaats waren geweest, hun avonturen van de afgelopen nacht door. Zeer interessant, heel leerzaam.