Het lijkt me dat iedereen.....
....zijn of haar mijmermomenten kent. Even van de wereld weg, in gedachten verzonken. Water heeft op mij deze uitwerking. Aan zee in eigen of verre landen, maar ook onder de douche. Zo ook vanmorgen. Terwijl het warme water langs en over mijn lichaam spetterde en ik me langzaam inzeepte kwamen allerlei gedachten bij me op. Anita Roddick, oprichtster van de Body Shop was de eerste vandaag. Niet dat het badschuim me aan haar herinnerde, nee, een kort artikel in de Volkskrant die ik bij het ontbijt las was de trigger. Nu ze onlangs overleed wordt er weer van alles over haar geschreven. Over haar werkwijze en hoe die menig mens tot nadenken had gestemd. Mij ook. De Body Shop is altijd te duur voor me gebleven maar Anita zorgde ervoor dat ik op zoek ging naar een ander bedrijf dat dierproefvrije cosmetica aanbood voor een prijs die bij mijn portemonnee paste. Ik ben er nog altijd trouwe klant. Ik moest aan haar denken omdat ze in het artikel voor de zoveelste keer werd afgeschilderd als een vrouw die weliswaar mooie gedachten had over een betere wereld maar absoluut geen kaas had gegeten van financiën. Zonder haar man had ze het niet gered. Op een Nijenrode-bijeenkomst werd hij zelfs tot oprichter van de Body Shop gebombardeerd. Dit soort journalistieke onwetendheid maakt me kwaad, hij deed alleen de financiën. Anita had er ook voor kunnen kiezen daarvoor iemand anders dan haar echtgenoot in dienst te nemen, een vrouw zelfs. Maar ze deed het niet. Wellicht om de goede vrede te bewaren.
Als vanzelf reisden mijn gedachten naar Groessen, een klein (normaliter vredig) dorpje in Gelderland, waar vrede momenteel ver te zoeken is. Ongenoegen overheerst. Al gesplitst door de Betuwelijn hangt de inwoners een nieuwe ramp boven het hoofd, de ontsluiting van Arnhem. Een hele wijk zal opgeofferd worden voor de aanleg van de zoveelste A…
Tweeduizend inwoners telt Groessen en 30 carnavalsverenigingen. Daarvan hadden er al vier moeten afhaken door de Betuwelijn, hoeveel zouden er volgen vroegen de inwoners zich bezorgd af. Wat bij mij een volgende vraag deed opborrelen. Was Groessen al niet lang voor de aanleg van de Betuwelijn verdeeld? 30 carnavalsverenigingen op 2000 zielen. Het geeft in elk geval te denken.
Je huis uit moeten is een heel ander verhaal. Want ook dat hangt een aantal inwoners boven het hoofd. Hoe zou ik dat vinden? Het antwoord had ik al voor ik de vraag bedacht. Een regelrechte ramp. Zelfs als ik een nog mooier huis krijg aangeboden dan ik al heb, zelfs als het betekent dat ik ineens geld genoeg zou hebben om het in te richten zoals ik dat wil. Maar ik heb gemakkelijk praten, ik woon in een door het rijk beschermd stadsgezicht. Iets veranderen in deze buurt betekent dat je een lange adem moet hebben, vele wegen moet bewandelen en tot het laatste moment in onzekerheid zult verkeren over het resultaat. Dat geldt voor de gemeente en ja, helaas ook voor elke inwoner die een dakkapel wil plaatsen.
Als ik een ode aan het rijk had kunnen brengen had ik dat ter plekke al zingend gedaan. Helaas, ik kon geen woorden vinden. Heb me toen maar lekker afgedroogd, ingesmeerd met dagcrème, een beetje parfum opgedaan. Jawel, van Yves Rocher.